กลางพายุ

ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง

จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว ทางเลือกมีเพียงสองทาง

บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง

เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน ทุกอย่างดูปกติเกินไป และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุด บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง

“อย่าหันหลังกลับไปมอง ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม”

“ขอบคุณนะ ที่ยังอยู่ตรงนี้”

“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”

“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า แสงไฟสีส้มจากโคมข้างทางสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น

ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว ทางเลือกมีเพียงสองทาง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ