ประตูบานแรก

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง แสงไฟสีส้มจากโคมข้างทางสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น

เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง เขาไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา จนกระทั่งวันที่ได้พบกับเธอ

“ฉันไม่เคยแน่ใจอะไรเลย แต่ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว”

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้”

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้”

ทุกอย่างดูปกติเกินไป และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุด เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน

เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจ เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น

ทุกก้าวที่เดินลึกเข้าไป อากาศรอบตัวก็ยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ทุกอย่างดูปกติเกินไป และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุด ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างบานเก่า พาเอากลิ่นฝนมาด้วย

ทุกอย่างดูปกติเกินไป และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุด เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจ

ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว ทางเลือกมีเพียงสองทาง ประตูบานนั้นถูกปิดตายมานานจนไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีมันอยู่

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น