คำสัญญา

จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน ประตูบานนั้นถูกปิดตายมานานจนไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีมันอยู่ แสงไฟสีส้มจากโคมข้างทางสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ

“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”

บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น

“พรุ่งนี้ เราจะเริ่มกันใหม่”

เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายทางเดิน ช้า หนักแน่น และใกล้เข้ามาทุกที หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน

“ถ้าเราช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ทุกอย่างคงจบไปแล้ว”

แสงไฟสีส้มจากโคมข้างทางสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น บางทีการเริ่มต้นใหม่ อาจไม่ได้แปลว่าต้องลืมทุกอย่าง เขาไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา จนกระทั่งวันที่ได้พบกับเธอ

เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง คำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อหลายปีก่อน ยังคงก้องอยู่ในใจ ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้”