ผู้มาเยือน
“เดี๋ยวก่อน ได้ยินอะไรไหม”
“ฉันสัญญา ครั้งนี้จะไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียว”
เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน
เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง
เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายทางเดิน ช้า หนักแน่น และใกล้เข้ามาทุกที จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง
“อย่าหันหลังกลับไปมอง ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม”
“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”
“ความจริงบางอย่าง ไม่รู้จะดีกว่า”
“เดี๋ยวก่อน ได้ยินอะไรไหม”
ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้