บทเรียนแรก

เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง

ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว ทางเลือกมีเพียงสองทาง เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจ

“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง แสงไฟสีส้มจากโคมข้างทางสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น

“ความจริงบางอย่าง ไม่รู้จะดีกว่า”

ประตูบานนั้นถูกปิดตายมานานจนไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีมันอยู่ เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น

“เดี๋ยวก่อน ได้ยินอะไรไหม”

ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง คำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อหลายปีก่อน ยังคงก้องอยู่ในใจ

“ฉันสัญญา ครั้งนี้จะไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียว”