ผู้มาเยือน

“เดี๋ยวก่อน ได้ยินอะไรไหม”

“ฉันไม่เคยแน่ใจอะไรเลย แต่ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว”

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า

“เดี๋ยวก่อน ได้ยินอะไรไหม”

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ทุกก้าวที่เดินลึกเข้าไป อากาศรอบตัวก็ยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ

จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

“ถ้าเราช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ทุกอย่างคงจบไปแล้ว”

“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”