แสงสุดท้าย

“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”

เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า คำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อหลายปีก่อน ยังคงก้องอยู่ในใจ ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ

เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจ ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมชมพู ก่อนที่ความมืดจะเข้ามาแทนที่ หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า

ทุกก้าวที่เดินลึกเข้าไป อากาศรอบตัวก็ยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้”

เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น คำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อหลายปีก่อน ยังคงก้องอยู่ในใจ เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องราวในคืนนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล

ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมชมพู ก่อนที่ความมืดจะเข้ามาแทนที่ ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง

เขาไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา จนกระทั่งวันที่ได้พบกับเธอ หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น

ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างบานเก่า พาเอากลิ่นฝนมาด้วย คำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อหลายปีก่อน ยังคงก้องอยู่ในใจ แสงไฟสีส้มจากโคมข้างทางสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น ทุกก้าวที่เดินลึกเข้าไป อากาศรอบตัวก็ยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ

เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน