ความจริงครึ่งหนึ่ง

หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง เขาไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา จนกระทั่งวันที่ได้พบกับเธอ

ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องราวในคืนนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างบานเก่า พาเอากลิ่นฝนมาด้วย

ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างบานเก่า พาเอากลิ่นฝนมาด้วย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า แสงไฟสีส้มจากโคมข้างทางสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง

เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง

“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”

เขาไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา จนกระทั่งวันที่ได้พบกับเธอ หัวใจของเธอบอกให้วิ่งหนี แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า

บางทีการเริ่มต้นใหม่ อาจไม่ได้แปลว่าต้องลืมทุกอย่าง เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว ทางเลือกมีเพียงสองทาง

“ขอบคุณนะ ที่ยังอยู่ตรงนี้”