จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างบานเก่า พาเอากลิ่นฝนมาด้วย ทุกก้าวที่เดินลึกเข้าไป อากาศรอบตัวก็ยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน

ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นดิน เหมือนมือที่พยายามคว้าอะไรบางอย่าง เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจ

ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างบานเก่า พาเอากลิ่นฝนมาด้วย บางทีการเริ่มต้นใหม่ อาจไม่ได้แปลว่าต้องลืมทุกอย่าง

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายทางเดิน ช้า หนักแน่น และใกล้เข้ามาทุกที ประตูบานนั้นถูกปิดตายมานานจนไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีมันอยู่ จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน

“ถ้าเราช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ทุกอย่างคงจบไปแล้ว”

“ฉันสัญญา ครั้งนี้จะไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียว”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายทางเดิน ช้า หนักแน่น และใกล้เข้ามาทุกที ทุกอย่างดูปกติเกินไป และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุด

จดหมายฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง

เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน ทุกอย่างดูปกติเกินไป และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุด ประตูบานนั้นถูกปิดตายมานานจนไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีมันอยู่