ประตูบานแรก
เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ทุกก้าวที่เดินลึกเข้าไป อากาศรอบตัวก็ยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ
เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจ เขากำมือแน่น พยายามสงบใจที่เต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องราวในคืนนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ
“ถ้าเราช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ทุกอย่างคงจบไปแล้ว”
“เดี๋ยวก่อน ได้ยินอะไรไหม”
“นายรู้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม”
เขาไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา จนกระทั่งวันที่ได้พบกับเธอ ความเงียบระหว่างคนสองคนบางครั้งก็ดังกว่าคำพูดใด ๆ ทุกอย่างดูปกติเกินไป และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุด เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ
“อย่าหันหลังกลับไปมอง ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม”
“ขอบคุณนะ ที่ยังอยู่ตรงนี้”
เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความจริงไม่เคยเป็นแบบนั้น เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจ บางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการใครสักคนที่ยอมฟัง
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้